Mapa portalu
Logo Partner w Leczeniu Ran
Nasz profil na FB

FAQ

FAQ

Opatrunek
  • Jaki opatrunek mogę zastosowac na moją ranę?
    Obecnie istnieje szeroki wachlarz  opatrunków specjalistycznych które właściwie dobrane tworzą optymalne środowisko do gojenia się rany. Dobór opatrunków należy do kluczowych punktów procesu leczenia, przez co należy dokonać właściwej oceny m.in. rodzaju rany, miejsca powstania, wielkości, głębokości, fazy oraz stopnia zaawansowania. Każdy opatrunek ma ściśle określone zadania oraz warunki w jakich powinien być użyty. Niewłaściwy dobór produktów może objawiać się brakiem rezultatów w procesie leczenia rany a w skrajnych przypadkach nawet pogorszeniem się stanu.

     

    Niniejszy portal ma na celu ułatwić Państwu dobór właściwych produktów, więc prosimy poświęcić chwilę na lekturę zawartych tu informacji i skorzystać z mechanizmu doboru opatrunków: Trzy kroki doboru opatrunku

  • Co jaki czas należy zmieniać opatrunek?

    Zmiana opatrunku powinna nastąpić jeśli pojawi się jedna z okoliczności, lecz nie później niż co 7 dni:

    • Opatrunek utracił swoje właściwości, np oddał w łożysko rany zasób swojego żelu koloidowego
    • Pojawił się znaczny wysięk i opatrunek odkleił się
    • Opatrunek został zabrudzony, np treścią kałową
    • Pojawiły się objawy zakażenia
    • Opatrunek przywiera do rany i istnieje obawa że w trakcie kolejnej zmiany uszkodzimy zdrowe komórki
    • Nastapiło pogorszenie się stanu rany bez wyraźnej przyczyny

     

    Biorąc pod uwagę, że każda rana goi się inaczej, pierwszych zmian opatrunku należy dokonać nieco częściej, np co 1-3 doby a w między czasie obserwować jak organizm reaguje na dany produkt. Dobrze dobrany opatrunek wraz z działaniami prewencyjnymi pozwala miec nadzieję, że rana już po kilku zmianach opatrunku będzie nosiła znamiona gojenia się.

  • Jak przymocować opatrunek?

    Opatrunek, będż zestaw opatrunków, należy umocować tak, żeby zachować naturalne funkcje organizmu, bez zbędnego ograniczenia ruchu oraz możliwie trwale i pewnie. Jest wiele produktów służących mocowaniu opatrunku a dobór należy dokonać w oparciu o miejsce, rodzaj rany, przewidywany okres między zmianami oraz aktywność pacjenta. Opatrunek można przymocować za pomocą:

    • Plasterków z klejem
    • Plastra całopowierzchniowego
    • Opaski kohezyjnej
    • Opaski elastycznej
    • Bandaża dzianego
    • Rękawa opatrunkowego
    • Brzegów mocujących w które są wyposażone niektóre opatrunki

     

  • Czy opatrunki uczulają?
    Opatrunki  specjalistyczne, które nie zawierają białek, nie  powinny stanowić alergenu. Reakcja uczuleniowa pojawia sie przy kontakcie z pewnymi rodzajami białek i o ile nie ma ich w składzie opatrunków o tyle nie wywołują one zmian skórnych bądź reakcji ogólnych. Jeśli przy zastosowaniu opatrunków bądź materiałów do mocowania, pojawia się zaczerwienienie skóry, pieczenie, ból bądź inne zmiany, należy bezzwłocznie zasięgnąć opinii lekarza prowadzącego.

     

  • Opatrunek przywiera do rany, jak go zmienić?
    Dobrze dobrany opatrunek w większości przypadków nie powinien przywierać do rany na tyle, aby jego zmiana była w jakimkolwiek stopniu traumatyczna. Biorąc pod uwagę wiele zmiennych każda rana goi się inaczej a nawet w trakcie "książkowego" procesu leczenia mogą zajść nieprzewidziane okolicznośći zaburzające ten proces. Zdarza się, że rana zaczyna silnie sączyć lub podkrwawiać co powoduje gromadzenie się wysięku w opatrunku pierwotnym dobranym do rany względnie suchej. Przeoczenie takiej sytuacji może skutkować zaleganiem wysięku, jego transformacji i w efekcie przywieraniem opatrunku.

     

    Innym przypadkiem jest niewłaściwy dobór opatrunku do danej rany. Zastosowanie opatrunku siatkowego na bardzo silnie sączącą ranę w fazie oczyszczania, gdzie składnikami wysięku są m.in. produkty rozpadu komórkowego, komórki nekrotyczne czy skrzepy krwi, może doprowadzić do zaklejenia się opatrunku ze względu na jego niedostateczną zdolność do odprowadzania gęstej wydzieliny. Taka skorupa skutecznie przywiera do rany i uniemożliwia normalne prowadzenie procesu gojenia. Może zaistnieć również sytuacja, gdzie opatrunek przywiera do świeżej rany oparzeniowej, w przypadku której surowiczy wysięk bywa obfity.

     

    Co zrobić gdy opatrunek przywiera do rany a próby usunięcia nie przynoszą rezultatów? Na pewno nie można używać nadmiernej siły, gdyż odrywając taki opatrunek uszkodzimy zdrową tkankę. Dobrym sposobem jest odmoczenie opatrunku, np kompresami z gazy nasączonymi płynem fizjologicznym (roztwór Ringera, NaCl 0,9%).

Rana
  • Rana nie chce się goić

    Brak efektów w leczneniu rany może być spowodowane wieloma czynnikami. Do najważniejszych należy zaliczyć:

    • Istniejący ucisk rany i okolic
    • Niewłaściwe przenoszenie pacjenta
    • Źle dobrane opatrunki
    • Schorzenia współistniejące
    • Zaniedbanie i niewłaściwa higiena
    • Zakażenie rany

     

    Aby zapewnić właściwe warunki do gojenia się rany należy zlikwidować przyczynę ucisku, czyli odciążyć miejsce chorobowo zmienione co zapewni właściwą wymianę gazową, przemianę materii, usuwanie toksyn oraz natlenienie komórek. Gdy istnieje konieczność przemieszczenia pacjenta należy zapewnić pełne uniesienie ciała aby niedopuścic do powstania sił ścinających w skórze i tkance podskórnej.

     

    Kolejną istotną sprawa jest optymalna higiena okolic narażonych na powstanie rany. Własciwe natłuszczenie, ochrona i pielęgnacja brzegów rany umożliwiają szybkie pokrycie się rany nabłonkiem. Profesjonalne kosmetyki z wysoką zawartością takich substancji, jak kwasy tłuszczowe, lanolina i pantenol zapewniają właściwe warunki aby skóra pełniła swoje zadanie.

     

    Szczególną uwagę należy przykładać do codziennej pielęgnacji stóp osób cierpiących na cukrzycę, która w swojej zaawansowanej formie upośledza odczuwanie bólu. Jeśli dojdzie do uszkodzenia skóry stóp będącego częścią tzw zespołu stopy cukrzycowej mówimy o ranie której wygojenie może być trudne i czasochłonne. Codzienna kontrola stóp oraz delikatna pielęgnacja umożliwia wykrycie i wdrożenie czynności zabezpieczających juz przy niewielkich uszkodzeniach i pozwala zabezpieczyć przed pogłębianiem się stanu rany.

     

    Rana wysuszona, objęta złogami, martwicą, zakażona bądź niewłaściwie zaopatrona źle dobranym opatrunkiem może również nie goić się we właściwym, pożądanym przez nas tempie. Zapraszam do zapoznania się z lekturą:

  • Rana boli, jest wysięk,gorączka, brzydki zapach

    Zakażenie jest wtargnięciem drobnoustrojów chorobotwórczych do organizmu i mocno upośleda proces gojenia się rany, a w skrajnych przypadkach jest zagrożeniem dla zdrowia a nawet życia pacjenta. Towarzyszą temu takie objawy, jak:

     

    • Podniesiona temperatura okolicy rany
    • Wyraźnie twardsze, przekrwione brzegi rany
    • Ból
    • Specyficzny, słodkawy zapach
    • Ropny wysięk
    • Gorączka ogólna

     

    Należy pamiętać, że zakażeniu jak i pierwszej fazie gojenia się rany, towarzyszą podobne objawy. Z tego powodu ważne jest wyraźne stwierdzenie zakażenia jako przyczyny stanu zapalnego przed podaniem leków i wdrożeniem odpowiednich działań miejscowych. Antybiotyki obciążają układ odpornościowy organizmu niszcząc również,niezwykle ważną, florę bakteryjną zasiedlającą jelita. Pozytywne bakterie produkują wiele cennych związków, np witaminy, więc bez dokładnego wskazania zakażenia lepiej nie zażywać antybiotyków, a już na pewno nie "na własną rękę".

     

    Jeśli rana jest zakażona lub znajduje się w miejscu narażonym na zanieczyszczenie, np trescią kałową, warto zastosować opatrunki antybakteryjne. Cząsteczki (jony) srebra nie atakują mikroorganizmów bezpośrednio a działają jak katalizator i nie są w tym procesie konsumowane. Srebro dezaktywuje enzym, którego jednokomórkowe bakterie, wirusy i grzyby używają w metabolizmie tlenowym i prawdopodobnie dlatego przez ten pośredni proces, bakterie nie są w stanie rozwinąć odporności na cząsteczki srebra, tak jak dzieje się to w przypadku antybiotyków. W kontakcie z jonami srebra szkodliwe mikroorganizmy obumierają w ciągu ok 6 minut i jak dotąd, nie stwierdzono aby chorobotwórcze mikroorganizmy uodporniły się na jego działanie.
  • Rana się powiększyła, czy to źle?

    Rana jest uszkodzeniem które potrafi przybrać różny obraz kliniczny. W trakcie prawidłowego procesu gojenia, rana powinna zmniejszać swoją powierzchnię aż do całkowitego zamknięcia; wypełnienia się tkanką zastępczą i pokrycia naskórkiem. W pewnych przypadkach rana może powiększyć swoje łożysko co wcale nie oznacza zaburzeń gojenia. Rana sucha, bez wysięku, objęta złogami włóknika i martwicą jest w tzw stanie półtrwania i stanowi uszkodzenie, którego organizm nie jest zdolny samodzielnie wygoić. Dzieje się tak za sprawą np niewystarczającego poziomu wilgoci w łożysku rany oraz zanieczyszczenia złogami i martwicami. Prawidłowy dobór opatrunków specjalistycznych ma za zadanie m.in. dostarczyć i utrzymać właściwy poziom wilgoci dzięki któremu komórki łożyska rany mają możliwość mitozy.

     

    Dostarczeniu wilgoci w obszar rany, szczególnie w pierwszej fazie oczyszczania, towarzyszy stan zapalny. W takiej sytuacji obszar objety raną rozpulchnia się, powiększa, nabrzmiewa, zwiększa się ilość wysięku, może pojawić sie odczucie bólu i podnieść temperatura okolicy rany. W takim przypadku powiększenie się łożyska rany, a co za tym idzie jej obszaru, nie jest powodem do niepokoju; wręcz przeciwnie - może być oznaką rozpoczęcia prawidłowego procesu gojenia się rany.

     

    Aby mieć pewność co do przyczyny powiększenia się łożyska rany i wykluczyć np. zakażenie, warto pobrać wymaz do posiewu i zrobić bakteriogram. Otrzymany wynik powinien wyjaśnić ewentualną, zakażeniową przyczynę powiększenia się obszaru rany.
  • Pojawił się wysięk z rany

    Wysięk jest płynem, który pojawia się w tkankach i jamach ciała na skutek zwiększenia się przepuszczalności ścian naczyń krwionośnych i zwykle towarzyszy zapaleniu. Może przybierać charakter surowiczy, włóknikowy, ropny lub mieszany.

     

    Stan zapalny to nic innego jak proces obronny organizmu wywołany na skutek czynnika uszkadzającego i jest pierwszym przejawem rozpoczęcia działań naprawczych. Pojawienie się wysięku można tłumaczyć jako rozpoczęcie, zintensyfikowanie gojenia się rany lub objaw zaburzenia procesu gojenia. Jeśli przyczyna powstania rany jest wiadoma i właściwie usunięta, pojawienie sie lub zwiększenie ilości wysięku można uznać za objaw pożądany. Dzieje się tak zazwyczaj w końcowej fazie zapalnej i na początku ziarninowej z powodu mitozy dużych komórek ziarninowych. W tym okresie może dochodzić również do podkrwawiania ze względu na szybko postępującą angiogenezę.

     

    Wysięk pojawia sie również w chwili, gdy powraca przyczyna powstania rany. Powtóna aspiracja treści zakażonej, ucisk czy uszkodzenie mechaniczne mogą spowodować zaburzenie procesu gojenia; tym samym wraca stan zapalny i pojawia się wysięk.
  • Czym przemywać ranę?

    Przemywanie, ostrzykiwanie, płukanie rany to czynności najczęściej wykonywane w przypadu stosowania opatrunków tradycyjnych. Irygacja jałowym płynem fizjologicznym, bądź antyseptycznym, ma na celu usunięcie pozostałości opatrunków, a także ewentualnych martwic, złogów, wysięku oraz unieczynnienie bakterii. W dobie opatrunków specjalistycznych rola irygacji ran nie jest już taka znacząca ze względu na cechy tych opatrunków; nieprzywierające, czyste (nie zanieczyszczają rany), antybakteryjne, w większości zawierające odpowiednio spreparowaną wilgoć oddawaną w łożysko rany bądx utrzymujące naturalną wilgoć na optymalnym poziomie.

     

    Wśród płynów stosowanych do przemywania ran można wyodrębnić dwie grupy: płyny fizjologiczne i płyny antyseptyczne. Pierwsza grupa obejmuje wodne roztwory izotoniczne zawierające chlorek sodu (NaCl - sól fizjologiczna) oraz pierwiastki usupełniające (PWE, roztwór Ringera, mleczan Ringera, roztwór Hartmann). Te płyny są obojętne dla tkanek i nie powodują podrażnień więc oprócz ich głównego zastosowania we wlewach infuzyjnych, służą również do irygacji ran. Drugą grupą są płyny antyseptyczne odkażające powierzchnię ran i okolic o szerokim spektrum działania, stosowane od wielu lat w prewencji zakażeń.

     

    Istnieje kilka wskazań do stosowania fizjologicznych płynów irygacyjnych:

    • Usunięcie pozostałości opatrunków koloidowych, szczególnie na bazie żelatyn.
    • Odmoczenie opatrunków tradycyjnych z tendencją do przywierania do rany.
    • Rozmoczenie, tzw przymoczka, złogów lub martwic szczególnie trudnych do zaopatrzenia, powikłanych, nieregularnych ran.
    • Rozmiękczenie sklejonego z opatrunkiem wysięku, np przy niewłaściwie zaopatrzonej ranie oparzeniowej.
    • Ostrzykiwanie rany wybitnie suchej w stanie tzw półtrwania, np w trakcie zmiany opatrunku.

    Wraz z postępem w dziedzinie antyseptyki i rozwojem antybakteryjnych opatrunków specjalistycznych, powoli odchodzi sie od prewencyjnego stosowania płynów antyseptycznych przy niezakażonych ranach przewlekłych. Biorąc pod uwagę brak konieczności walki z bakteriami które nie powodują zakażenia, choć zasiedlają łożysko rany, oraz higroskopijność płynów  dezynfekcyjnych, warto uwzględnić zastosowanie opatrunku antybakteryjnego w miejsce płynu antyseptycznego. Inaczej ma się temat stosowania tych płynów w przypadków ran ostrych urazowych bądź świeżych pooperacyjnych. Tego typu rany  nie posiadają jeszcze trwałego, niezakaźnego zasiedlenia bakteriami będącymi częścią naturalnej flory człowieka, przez co są otwartymi wrotami dla szczepów zakaźnych.
Działania prewencyjne
  • Jak zapobiegać powstawaniu odleżyny?

    Odleżyna a właściwie owrzodzenie odleżynowe, jest ubytkiem (zmianą) skóry wywołanym uciskiem lub tzw siłami ścinającymi. Leżąc bez ruchu ciało człowieka wywiera nacisk na eksponowane, wystające części gdzie z czasem dochodzi do zaburzeń w komórkowej przemianie materii,usuwaniu szkodliwych substancji, oddychaniu komórkowym i przepływie krwi, co w rezultacie doprowadza do rozpadu komórek i tworzeniu się owrzodzenia. Inną przyczyną powstania ww owrzodzenia są siły ścinające powstałe przy nieprawidłowym przenoszeniu, przesuwaniu pacjenta bez należytego uniesienia. Warstwy osłabionej skóry mogą się od siebie oddzielić tworząc podminowanie co w rezultacie powoduje przestrzeń pod skórą, która pod wpływem ucisku pęka i przeistacza się w owrzodzenie.

     

    Prewencja owrzodzeń odleżynowych polega przede wszystkim na działaniu przyczynowemu. Bezwzględną koniecznością jest zlikwidowanie ucisku jako głównej siły sprawczej powstania i pogłebienia się rany oraz braku wyników w leczeniu. Odciążenie okolicy objętej zmianami możemy przeprowadzić za pomocą wszelkiego rodzaju produktów stosowanych w rehabilitacji, jak kółka odciążające, specjalne poduszki rozkładające ucisk na większą powierzchnię, kliny rehabilitacyjne, podkładki żelowe etc. Czasami wystarczy lekko odciążyć okolicę objętą raną, bez całkowitego uniesienia, by z czasem dostrzec zmiany w ranie będące objawem procesu naprawczego. To samo dotyczy sposobów przemieszczenia pacjenta - bezwzględnie należy unieść całe ciało przy np przenoszeniu aby nie doszło do przesuwania po łóżku czy fotelu czemu towarzyszą siły ścinające w warstwach skóry i tkanki podskórnej.

     

    Do działań prewencyjnych należy również odpowiednia pielęgnacja skóry właściwymi środkami. Skóra jędrna, elastyczna, właściwie natłuszczona i odżywiona jest mocna i odporna na uszodzenia więc warto stosować właściwe kosmetyki zarówno do czyszczenia, pielęgnacji jak i ochrony skóry narażonej na uszkodzenia.