Mapa portalu
Logo Partner w Leczeniu Ran
Nasz profil na FB

Rodzaje zakażeń

Różne rodzaje drobnoustrojów wywołują specyficzne reakcje tkanek, decydujące o klinicznym obrazie zakażenia.

 

Zakażenie ropotwórcze

 

Przyczyną zakażeń ropotwórczych są głównie bakterie ropne, takie jak Gram-dodatnie gronkowce i paciorkowce oraz Gram-ujemne pałeczki ropy błękitnej (Pseudomonas) i pałeczki okrężnicy (Escherichia coli). Już na podstawie koloru i woni wysięku osoba z doświadczeniem klinicznym może określić dominujący typ drobnoustrojów. Nie można jednak zrezygnować z rozmazu z antybiogramem, który jest podstawą do leczenia odpowiednimi antybiotykami.

 

Przykłady:
  • gronkowce - ropa gęsta, żółtawa, bezwonna;
  • paciorkowce - ropa rzadka, żółtoszara;
  • Pseudomonas - zielonkawoniebieska ropa o słodkawej woni;
  • Escherichia coli - brązowawa ropa o zapachu kału.
Ropa Charakterystyczna dla zakażenia ropotwórczego jest zielonkawoniebieska ropa o słodkawej woni.

 

Zakażenie gnilne

 

Jest to posokowato-gnilna zgorzel tkanki, rozwija się głównie z mieszanego zakażenia przez Escherichia coli oraz bakterie gnilne Proteus vulgaris i Streptococcus putrides. Bakterie gnilne rozkładają komórki ciała, przy czym podczas rozkładu struktur białkowych tworzą się gazy gnilne o charakterystycznym fetorze posoki. Obraz kliniczny ukazuje zapalenia zgorzelinowe z ropowicą gazową w otaczających tkankach. W razie konieczności trzeba natychmiast rozpocząć leczenie antybiotykiem działającym na aeroby i anaeroby, nie czekając na wynik badania bakteriologicznego.

 

Zgorzel gazowa

 

Występujące w ziemi i pyle ulicznym zarazki zgorzeli gazowej Clostridium perfringens, Clostridium novyi i Clostridium septicum są beztlenowcami, które znajdują idealne warunki rozwoju w ranach pełnych szczelin, martwiczych i niedostatecznie ukrwionych. Szybko wydzielają ekto- i endotoksyny rozkładające tkanki i wytwarzające gaz, co w krótkim czasie prowadzi do ogólnego zatrucia organizmu. Prawdziwa zgorzel gazowa (w przeciwieństwie do ropowicy gazowej przy zakażeniach gnilnych) występuje obecnie rzadko, jednak najczęściej kończy się śmiercią.

 

Zgorzel Zgorzel gazowa charakteryzująca się czarnymi obszarami martwicy tkanek miękkich i trzeszczeniem przy dotknięciu.

 

Tężec

 

Tę chorobę zakaźną wywołuje laseczka tężca (Clostridium tetani), beztlenowiec występujący w ziemi i pyle ulicznym. Również w tym wypadku szczególnie narażone są rany pełne szczelin, zanieczyszczone i niedostatecznie ukrwione, ale wrotami zakażenia może być także każde najmniejsze uszkodzenie skóry. Neurotoksyny wyzwalane przez te bakterie wędrują drogami nerwowymi do rdzenia kręgowego, wywołując porażenia kurczowe, rozprzestrzeniające się w kierunku czaszkowo-ogonowym. Ochronę przed tężcem, który mniej więcej w połowie przypadków kończy się śmiercią, zapewnia szczepienie przeciwtężcowe.

Jeśli nie ma całkowitej pewności, że ranny pacjent poddał się szczepieniu podstawowemu, uważa się go za nieszczepionego i zapewnia mu czynną oraz bierną odporność poszczepienną.

 

Róża

 

Jest to stosunkowo częste zakażenie bakteryjne, wywoływane zazwyczaj przez beta-hemolizujące paciorkowce. W ostrej formie przebiega z gorączką i dreszczami oraz zaczerwienieniem, przegrzaniem i bolesnością uciskową dotkniętej okolicy skóry. Najczęściej występuje w okolicy podudzi i na twarzy. Róża jest łatwa do zdiagnozowania dzięki charakterystycznemu wyraźnemu oddzieleniu zdrowych okolic skóry od ostrego rumienia. Jako wrota zakażenia wystarczają maleńkie nadżerki skóry lub błony śluzowej; jej powstaniu sprzyja upośledzenie krążenia w układzie limfatycznym i żylnym. Rzadszą formą tego schorzenia, o ciężkim przebiegu, jest róża ulegająca martwicy z objawami wstrząsu.

 

Róża Róża na podudziu, z charakterystycznym wyraźnym oddzieleniem od zdrowych okolic skóry (u góry); zaawansowane stadium róży ulegającej już martwicy, również na podudziu (u dołu).

 

Wścieklizna

 

Wścieklizna, którą wywołują rabdowirusy (wirusy pałeczkowate), przenoszona jest ze śliną przy ukąszeniu przez chore na nią zwierzę. Czynnik chorobotwórczy wdziera się do rany kąsanej i podobnie jak toksyna tężcowa dostaje się wzdłuż nerwów do ośrodkowego układu nerwowego. Dochodzi do niedowładu całkowitego, a następnie zgonu. Przy pełnym ujawnieniu się wścieklizny zawodzi każda terapia, dlatego już podejrzenie o wściekliznę (nienormalne zachowanie się kąsającego zwierzęcia) wymaga działania.