Mapa portalu
Logo Partner w Leczeniu Ran
Nasz profil na FB

Krwinki

Około 95% komórek krwi to krwinki czerwone: bezjądrowe, okrągłe, wklęsłe komórki, zawierające duże stężenie czerwonego barwnika krwi - hemoglobiny. Ich zadaniem jest transport gazów oddechowych - tlenu i dwutlenku węgla, wiązanych odwracalnie z hemoglobiną. Wymianie gazów sprzyjają boczne wgłębienia w komórkach, ponieważ w ten sposób zwiększa się powierzchnia tych małych krwinek.

Poza tym forma ta ułatwia odkształcanie komórek przy przejściu przez najdrobniejsze naczynia włosowate. Erytrocyty wytwarzane są w szpiku kostnym czerwonym. Żyją około 120 dni, a następnie ulegają rozpadowi, głównie w śledzionie.

 

Erytrocyty

Dwuwklęsły kształt czerwonych krwinek sprzyja wymianie tlenu i dwutlenku węgla oraz ułatwia przejście przez naczynia włosowate.

 

W przeciwieństwie do erytrocytów białe krwinki mają jądro komórkowe. Nie są jednorodnym rodzajem komórek, lecz w zależności od swego kształtu, kształtu jądra, funkcji, możliwości zabarwienia ziarenek cytoplazmy oraz miejsca powstawania dzielą się na granulocyty, monocyty i limfocyty.

 

Krwinka biała

Biała krwinka przechodząca przez śródbłonek naczynia krwionośnego. Dzięki zdolności do poruszania się leukocyty mogą wędrować na miejsce zdarzenia i dotrzeć na przykład do uszkodzonego obszaru skóry, aby się tam uaktywnić jako komórki obronne.


 

Granulocyty i monocyty powstają z komórek macierzystych szpiku kostnego. Komórki-zwiastuny limfocytów także powstają w szpiku kostnym, ale rozmnażają się później w narządach limfatycznych, takich jak śledziona i węzły chłonne. Spośród wszystkich limfocytów występujących w organizmie we krwi krąży zaledwie około 5%, natomiast większość jest magazynowana w narządach i tkankach albo luźno połączona ze ścianami naczyń.

Leukocyty służą nieswoistej lub swoistej obronie i mają istotny udział w usuwaniu bakterii i detrytów (uszkodzonych bądź denaturowanych substancji komórkowych i tkankowych).

Warunkiem umożliwiającym leukocytom wypełnianie zadań jest ich różna w zależności od rodzaju komórek zdolność do ameboidalnego poruszania się. Uaktywnione bodźcami chemotaktycznymi leukocyty mogą wywędrowywać z naczyń krwionośnych i docierać do okolicznych obszarów.

 

Neutrofil

Neurofil

Neutrofile (granulocyty obojętnochłonne) zapewniają ochronę przed drobnoustrojami na drodze fagocytozy, są wytwarzane intensywnie podczas stanów zapalnych. Posiadają jądra podzielone na segmenty (2-5). Poruszają się ruchem pełzakowatym. Są odpowiedzialne za wytwarzanie ropy. Żyją 2-4 dni, umierają od zatrucia bakteriami.

Eozynofil

Eozynofil

Eozynofile (granulocyty kwasochłonne) są odpowiedzialne za niszczenie obcych białek np. alergenów. Są intensywnie wytwarzane podczas zarażenia pasożytem. Poruszają się ruchem pełzakowatym i fagocytują. Są odpowiedzialne za niszczenie larw i jaj pasożytów. Mają jądro okularowe. Eozynofile regulują procesy alergiczne - powodują, że alergia jest łagodniejsza.

Bazofil

Bazofil

Bazofile (granulocyty zasadochłonne) posiadają zdolności do fagocytozy (mniejszą niż neutrofile). Nie poruszają się ruchem pełzakowatym. Produkują interleukinę 4, która pobudza limfocyty B oraz heparynę i serotoninę.

Limfocyt

Limfocyt

Limfocyty należą do agranulocytów. Mają kuliste jądra i okrągły kształt. Dzielą się na:

  • Limfocyty B - dojrzewają w węzłach chłonnych lub grudkach limfatycznych
  • Limfocyty T:
    • Limfocyty Th - powodują odpowiedź immunologiczną organizmu
    • Limfocyty Tc - są odpowiedzialne za niszczenie wirusów
    • Limfocyty Ts - powodują zmniejszenie reakcji odpornościowej organizmu. Ich niedobór wzmaga alergię.

Monocyt

 

Monocyt

Monocyty są największymi z leukocytów. Posiadają duże jądro oraz wytwarzają interferon. Monocyty mają dużą zdolność do fagocytozy. Gdy dojrzeją przekształcają się w makrofagi.

Makrofag

Makrofag

Są to dojrzałe monocyty, które przedostały się poza światło naczynia.

 

 

Granulocyty stanowią 60-70% wszystkich leukocytów. W zależności od reakcji ich ziarenek na barwienie dzielą się na eozynofile (możliwe do barwienia kwaśnymi barwnikami eozynowymi), bazofile (możliwe do barwienia barwnikami zasadowymi) oraz neutrofile (w barwieniu obojętnochłonne). Wśród granulocytów najliczniejszą grupą (około 70%) są komórki neutrofilowe. Odgrywają one główną rolę w oczyszczaniu ran i obronie przed zakażeniami. Ich jądra zawierają wiele enzymów proteolitycznych, umożliwiających im rozkładanie detrytów (uszkodzonych bądź zakażonych komórek i tkanek) i fagocytowanie bakterii.

Największymi krwinkami są monocyty. Opuszczają one krwiobieg w okolicy zranienia i docierają do obszarów uszkodzonych, gdzie w tkankach przekształcają się w makrofagi. Dzięki fagocytozie (eliminowaniu dużych cząstek) bądź pinocytozie (eliminowaniu substancji rozpuszczonych) zapewniają usuwanie tkanek martwych.. Procesy fagocytozy oraz inne funkcje makrofagów odgrywających ważną rolę w gojeniu się ran zostały szczegółowo opisane w rozdziale Procesy gojenia się ran.

Limfocyty są komórkami kulistymi o okrągłym lub owalnym jądrze, zdolnymi do migracji mimo niewielkiej ruchliwości ameboidalnej. Są nośnikami funkcjonalnej obrony swoistej: limfocyty B służą obronie humoralnej (antciała), limfocyty T - obronie komórkowej (fagocytoza).