Mapa portalu
Logo Partner w Leczeniu Ran
Nasz profil na FB

Tworzenie nowych naczyń krwionośnych i waskularyzacja

Proces gojenia się rany nie może postępować bez nowych naczyń krwionośnych, mających zapewniać wystarczające zaopatrzenie okolicy rany w krew, tlen i substancje odżywcze. Tworzenie nowych naczyń inicjowane jest przez nieuszkodzone naczynia krwionośne na brzegu rany.

Czynniki wzrostu stymulują komórki warstwy nabłonka wyściełającej ścianki naczyń (określanej tu jako śródbłonek) do usuwania własnej błony podstawnej, zmobilizowania się i wędrowania w okolicę rany oraz do skrzepu krwi. Poprzez kolejne podziały komórek czynniki wzrostu formują tu rurkowaty twór, dzielący się na końcu i przekształcający w rodzaj pączka. Poszczególne pączki naczyniowe rosną ku sobie i łączą się w pętle naczyń włosowatych, rozgałęziających się do momentu, aż natrafią na większe naczynie, do którego mogą ujść. Jednak niedawno odkryto krążące we krwi komórki macierzyste śródbłonka, co może postawić pod znakiem zapytania dotychczasową teorię.

 

Angiogeneza

Model angiogenezy: rozkład błony podstawnej nieuszkodzonych naczyń krwionośnych przez różne substancje, a przez to wyzwalanie się endoteliocytów, tworzenie się pączków naczyniowych poprzez podział komórek (1), rozwijających się następnie w pętle naczyń włosowatych (2).

 

Dobrze ukrwiona rana jest nadzwyczaj bogato unaczyniona. Również przepuszczalność nowo utworzonych kapilar jest większa niż pozostałych naczyń włosowatych, co idzie w parze z potrzebą intensywniejszej przemiany materii w ranie. Jednocześnie nowe naczynia włosowate są mało odporne na obciążenia mechaniczne, dlatego okolica rany wymaga ochrony przed urazami. Przy późniejszym przekształcaniu się tkanki ziarninowej w tkankę bliznowatą naczynia te ulegają inwolucji.