Mapa portalu
Logo Partner w Leczeniu Ran
Nasz profil na FB

Kompleksowe ubytki urazowe

W wypadku ubytków kompleksowych uszkodzonych jest więcej ważnych funkcjonalnie struktur ciała.

Przy złamaniach otwartych często natrafia się na poszarpane mięśnie i miejsca kontuzjowane, a także na nerwy, ścięgna lub uszkodzone naczynia. Są one wystawione na działanie czynników szkodliwych i nie mogą być w wystarczającym stopniu opatrzone przez proste przeszczepy skóry.

W dalszym przebiegu takiego uszkodzenia po nieodpowiednim opatrzeniu pierwotnym może szybko dojść do zakażenia tkanki miękkiej lub kości, prowadzącego do dalszych komplikacji, więc najważniejsze staje się opanowanie zakażenia. Tak więc rekonstrukcję struktur uszkodzonych trzeba przeprowadzać raczej wtórnie, ponieważ ryzyko zakażenia jest zbyt duże.

Te same zasady leczenia dotyczą w zasadzie wszystkich stadiów uszkodzenia tkanek miękkich. Po ustabilizowaniu parametrów życiowych następuje ocena stanu pacjenta, w miarę możności interdyscyplinarna. Podczas pierwszego zabiegu operacyjnego przeprowadza się stabilizację złamań, chirurgicznie opracowuje ranę i odtwarza wszystkie zniszczone struktury w takim stopniu, w jakim jest to możliwe.

Jeżeli podczas pierwszego opatrzenia możliwe jest ostateczne chirurgiczne opracowanie rany, ranę można pokryć definitywnie. W razie wątpliwości dotyczących żywotności pozostawionej tkanki należy kontrolować stan rany, dążąc do ostatecznego, optymalnego pokrycia rany w ciągu 5-7 dni.

Zasady opatrywania ubytków kompleksowych:

  • ustabilizowanie parametrów życiowych,
  • interdyscyplinarna ocena stanu pacjenta,
  • operacyjne zbadanie tkanek miękkich i kości,
  • opatrzenie złamania,
  • radykalne chirurgiczne opracowanie rany,
  • odtworzenie uszkodzonych struktur,
  • ewentualna kontrola,
  • ostateczne, zróżnicowane pokrycie w ciągu 5-7 dni.
Ubytek kompleksowy

Pokrywanie ubytków metodami chirurgii plastycznej:

1) Kompleksowy ubytek grzbietu ręki po wypadku na motocyklu z utratą wszystkich tkanek miękkich i ścięgien prostownika długiego palców.

2) Przeniesienie skórno-pochewkowego płata ścięgna z grzbietu stopy.

3) Wygląd po ośmiu tygodniach.

4) Akceptowalna blizna po zdjęciu płata.

Nadrzędną zasadą leczenia powinno być proponowanie pacjentowi optymalnego rozwiązania. Oznacza to, że odpowiednia dla danego stadium metoda odtwarzania tkanek miękkich musi być dostosowana do wielkości, miejsca i specyfiki ubytku, a także do, ogólnego stanu pacjenta, jego trybu życia, charakterystyki zdrowotnej i sytuacji społecznej. Rana powinna być jak najszybciej opatrzona ostatecznie. Przy ubytkach kompleksowych, jeżeli nie ma możliwości odtworzenia jednoczesnego, należy doraźnie przykryć tkanki miękkie.

Ubytek kompleksowy

Leczenie urazowego uszkodzenia palców:

1) Stan przy przyjęciu, częściowa amputacja od D II do D V.

2) Amputacja uzupełniająca z dwoma odsłoniętymi płatami skórnymi (postępująca martwica palca serdecznego wymagała dokonania rewizji).

3) Stan po ośmiu tygodniach.

4) Dobry wynik czynnościowy.